اول: سلام

دوم: روزهای آخر سال هشتاد و هشته و من از ترس اینکه روزهای آخر سال فرصت نشه که بیام و بنویسم امشب تصمیم گرفتم آخرین نوشته امسالمو تو بلاگ بنویسم.

سوم: آرامش خیلی خوبه ، کاش تو زندگی همه باشه ، چیزی که تو زندگی خیلیا نیست و همه دوست دارن که آروم باشن اما خودشون با حرفاشون با حرکاتشون با بدگمانی هاشون زندگی رو نه به کام خودشون ، بلکه به کام  همه دوستان و اطرافیانشون تلخ می کنند....

چهارم :خدا کنه عاقبت به خیر شیم چون عافیت و سلامت و عاقبت به خیری بهترین دعایی ایه که از آموزه های معصومین به ما رسیده  شاید علتش همین مسایل عجیب و غریبی باشه که من دارم می بینم و می شنوم ...کاش هیچ وقت اینارو نمی شندیدم و نمی دیدم.....

پنجم: آدم هایی که زود یه تصمیمو می گیرن و زود از تصمیمشون پشیمون می شن انسانهای ضعیف و بیخودی هستند که حتی برای خودشون و حرفشون احترامی قایل نمی شند ...امیدوارم تو سال جدید سعی کنند این اخلاق بد رو از خودشون دور کنند ...

ششم: تولد تمام دوستانی که متولد اسفند هستند رو بهشون تبریک میگم مخصوصا یکی از دوستان خوبم که متولد این ماه قشنگه و همیشه برام تو ذهنم و تو خاطره هام اسمش و یادش باقی  می مونده چون خیلی مهربونه.....

هفتم:بخونید.....

امشب هوای دلم مثل آسمان این شهر مه آلود است ،از تمام این روزها و سالها گله دارم ،از سرنوشت که این سالهای اخیر بسیار با من جفا کرده است ،دوست دارم جایی باشم دور از این شهر ،دور از این همه انسان ،جایی که فقط تنها باشم ،تنها با آرامش تنهایی شبها،با هوای سرد و یخ زده قلب زخم خورده ام و با کوله باری از غم سالیان دور ....

دیگر این روزها و سال ها برایم تکرار مکرر هاست ،برایم تفاوتی ندارد که یک عدد به شمار سالها افزوده شود ،شمار روز و ماه هم که مدتی است از کنتور ذهنم محو شده است .می دانی وقتی که دلخوشی هایت برای زندگی از بین می رود ، وقتی که همه چیز فرسایش اعصاب می شود ،وقتی حتی بوی آرامش را در زندگی نمی شنوی،دلت می خواهد نباشی. لااقل وقتی نیستی دلت خوش است به اینکه با گذشت سالها قرار نیست چیزی عوض شود چون تو اندوخته هایت قدیمی  ایست و دیگر مجال به روز کردنشان را نداری ،دیگر دلت نمی گیرد.....دیگر می شوی اسیر خاک....لااقل دیگر مغرور نیستی به همان خاک خاکستری که از آن خلق گشته ای باز می گردی .....شاید تنها دلخوشی آن سالها لحظه هایی باشد که بر مزارت می آیند و فاتحه ای نثارت می کنند اما دیگر برایت طلب مرگ نمی کنند ...دیگر دلت را نمی شکنند ...دیگر حرفهایت را به سخره نمی گیرند ....گاه یادی کنید از این خسته ،از آنکس که هیچ وقت یادش را عزیز نداشتند.....شبی به کلبه درویشی ام سری بزنید.....به رغم فاجعه جویای حال من باشید....

این روزهای پایانی انگار به آخر مسیری می رسی که باز هم انتهایش بسته است ،بیست و شش سال است که می رسی به این ایستگاه پایانی اما پیاده نمی شوی....می رسی درسهایت را دوباره تکرار می کنی اما باز هم باید به ابتدا باز گردی.....دوباره شروع می شود روزهای بلند و شبهای کوتاه ،دوباره داستان ندیدن و نشدن .....باز رفتن و ناامید شدن....این گام ها که دیگر خسته اند تاب ایستادن ندارند باید بنشینند و شاید این فاصله های بین غروب و طلوع زمانی ایست که تو در آن جلوه می کنی....کاش می شد از خستگی و تنهایی سالیان دورم با تو سخن گفت ...با تو نشست ، با تو تکرار کرد سرودی را که دیگر روایت هجران و غم طولانی ایست...با تو خواند از تمام ناکامی روزهای رفته......

اما من باز عبور می کنم از تمام این ساعات ، من عاشق این دلتنگی هایم ،عاشق شبهایی که تا به صبح منتظرت بودم که بیایی اما سحر دمید و آمدنت را ندید حتی نسیم هم عطر حضورت را با خود نداشت و من باز دل تنگ حادثه های سرنوشتم ...عاشق همین نوشته های طولانی ....این اضطرار اضطراب آور ، این تصادف های اتفاقی ...این ویرانی پس از دلتنگی ....این خرابی بعد از ویرانی....

همیشه در انتظار ثانیه ای که خود را در تو معنا کنم ....من دوست دارم را پیوسته در چشم تو می خوانم....ناگفته می دانم من انچه را احساس باید کرد یا از نگاه دوست باید خواند....هرگز نمی پرسم ،هرگز نمی پرسم که آیا دوستم داری ....قلب من و چشم تو می گوید به من آری .....

و این همان شبانه های بی توست که مرا اینگونه نگاشته است ، این تصویر بودنت در آیینه تنهایی یک مرد...یک احساس غریب مرا به آمدنت امیدوار می کند و این همان داستانی ایست که بارها نوشته ام ...اما اینبار رویاهایم همگی تارند و در ابهام این هاله ها من نقشی جز چهره تو را نمی توانم تصور کنم....اما دیگر حس تغییرفصل ها هم برایم جالب نیستند.....دیگر بهار هم سر حالم نمی کند.....چیزی شبیه گریه زلالم نمی کند.....آه ای خدا مرا به کبوتر شدن چکار؟وقتی که سنگ،رحم به بالم نمی کند.....

همیشه برایم احساسی عجیب بود اینکه منتظر باشم و نیایی یا اصلا اینکه در تمام بودن ها و نبودن هایت با تو باشم اینکه هر جایی کنار توام و این یعنی تمام دل بستگی ات آنقدر شفاف است که می توانی تصویرهای زیبایش را در آیینه وجودت نظاره کنی....می شود آرام با نوای استاد عاشق شوی می شود اشتباه کنی می شود دوباره دل بستگی ات تنها یه چیز شود و می شود تا تمام خستگی ات آرام باشی.....

و من سالهاست که بین  تفاوت حرف ها و نگاه هایت مانده ام ؛ نمی دانم چاره چیست؟ یک چشم می فروشد و یک چشم می خرد.....از دست چشمهای تو بین دو راهیم...... بیا و بی پرده باز گو کن راز نهان شده در مسیر چشمانت را و مرا از این مستی خواب آور نجات بخش....

یادت هست بارها برایم خوانده ای....ما جعل الله لرجل من قلبین فی جوفه....اینبار هم خواندی اما من نمیدانم این قلب دیگر از آن کیست ؟من که تنها دارایی زندگی ام از آن توست و این طعنه هایت برایم نا آشناست ....بگو خطای من چیست که اینگونه دردناک ، مستحق عذابم کرده ای؟بگو سامان این دردهای کهنه و این قلب شکسته چیست؟ بگو غمی که به فریاد شدن مشتاق است چرا بغض است و درون سینه ام مانده است .....

و من دوباره می خوانم .....از دور لبخند تو چقدر شبیه من است ، آه ای شباهت دور ،ای چشمهای مغرور، این روزها که جرات دیوانگی ام کم است ، بگذار باز هم به تو برگردم.....و تو دوباره آرام می شوی اما باز هم حرف هایم با سکوتت بی پاسخ می ماند دوباره می خوانم.... بگذار دست کم گاهی تو را به خواب ببینم!بگذار در خیال تو باشم......و چقدر سخت است اگر دلت سنگ شود و بیرحمی حتی خیال از نگاهت سلب آرامش باشد و من بر تداوم این ماجرا اصرار می کنم ....می شود روزی که  آسمان برای بودنمان به رسم شوق می بارد و عشق با نرمش مهربانانه عاشقانه هایش را نثار می کند و من ثانیه های زندگی ام به شوق لحظه  آمدنت می گذرد....

این روزها که حس دل تنگی ام بی شمار است احساس نبودنت آزارم می دهد و این احساس نبودنم را شدت می بخشد و دوباره دوست دارم نباشم لااقل وقتی که نیستی دیگر برایت......

 احساس های متضاد این عوالم ماورایی حدیث دغدغه های طولانی زندگی یک انسان است ....گاهی اینقدر برای تحقق آرزویی تلاش میکنی که بی نتیجه می مانی و خستگی تمام این روزهای پر تلاش ، سالیان طولانی بر جسمت باقی می ماند.....بگذار شاید واژه ها بهتر بیان کنند.....گاهی گمان نمی کنی ولی می شود،گاهی نمی شود که نمی شود،گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است ،گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود ،گاهی گدای گدایی و بخت نیست ، گاهی تمام شهر گدای تو می شود....

و من در تک تک این واژه ها، بوی حضور کریمانه خدایی را احساس می کنم که حاضر نیست بنده اش را به بیراهه وا گذارد و این شتاب بنده را با دلشکستگی اش همراه می سازد و آرام کنارش می نشیند می گردی مانند او حرف هایش گله هایش ، را می شنود و آرام لبخند می زند ، جسارت را می شنود و مهربانی می کند و.....

خدایا!

من اسیر نگاه های توام، دوستت دارم و راضی به تمام اراده های تو در زندگی ام.....این نگاهت را، این لطفت را این دست های مهربانت را از من دریغ نکن و بی تابیم را ، بی قراریم را ،دل شکستگی ام را جز به نوازش آرام کریمانه ات پاسخ مده.....خدایا! سپاسگزار توام که دوباره توان نوشتن دادی ، دوباره زنده ماندم و از تمام بودن هایت از زنده کردنت از خشکاندنت آگاهم کردی ....در این روزهای پایانی عاشقم ساز و مرا عاشقانه برای خودت جدا کن...من برای زنده ماندنم بهانه ای ندارم ....بهانه ام برای رفتن باش و مرا از پس نگاه های مضطرب دنیایی ام نجات بخش و مرا رهسپار روزهای خاکستری خاک کن......

...............

 .....................

............................

زیر سایه امیرالمومنین(ع)